مهمتر از همه این بود که دکتر بغدادی از وضعیت پاهای یونا واقعا راضی بود و بهمون گفت خیلی خوب مراقبت کردیم.

روزی که میرفتیم دکتر دروغ نگم دلشوره داشتم کمی.حتی اگه یکی بهم از گل نازکتر میگفت گریه هم میکردم.ساعت ۳.۵راه افتادیم که مثلا خیلی شلوغ نباشه.ولی وقتی یونا به بغل رفتم داخل مطب دیدم هیییییییییییی وای من تقریبا ۲۰-۲۵نفر داخل هستن.ولی چون ما از ۳ماه قبل وقت داشتیم خانوم منشی گذاشت تو نوبت.و نشستیم.

مثل همیشه چشممون به پاهای بچه ها بود.

گوشمون به حرفای پدر مادرا.

نفرهفتم بودیم تو لیست.ولی همین ۶نفر قبل از ما ۲ ساعت طول کشید تقریبا.

داخل مطب از ماجرای مریضی بچهه ای دیگه دلم خیلی گرفت.خیلی دلم از بیدقتی یه سری دکتر گفت که نمیدونم چرا وقتی نمیتونن مسئولیت به این بزرگی رو قبول کنن دارن تو این حرفه کار میکنن؟

واقعا ارزو میکنم هیچ کسی به خاطر پول و کلاس و آرزوهای پدر مادرش دکتر نشه.که اینجور اه مردم هم پشت سرش نباشه.

تعریف نمیکنم چی دیدم و چی شنیدم که خودم از گفتن دوباره اش دلم میلرزه.

به هر حال دکتر با دقت فراوون و البته با بازی یونا رو معاینه کرد.راضی بود و برای ۶ ماه دیگه وقت داد.

گفت الان کسی از پاهای یونا نمیفهمه که کلاب فوت داشته.ولی این بچه ها وقتی راه میرن تمایل ذاتی دارن که پاهاشون رو به داخل بزارن.شاید اون موقع لازم بشه کفش طبی برای روز هم بدیم.

کفش شبش هم گفت معمولا تا ۴ سالگی توصیه میشه.

به این قسمتش اصلا نمیخوام فکر کنم.چون واقعا یونا شبا بد میخوابه.و اصلا نمیدونم بزرگتر که بشه اجازه میده کفش پاش کنیم یا نه.

فقط از خدا میخوام به حق همه اون همه سوره والعصری که تو دوران بارداریم خوندم یونا رو صبور کنه.

این از ماجرای دکتر رفتن.

برای تهران کلی برنامه داشتیم.میخواستیم از فرصت استفاده کنیم.و یکسری خرید برای خونه انجام بدیم که بیشترش تا قبل از رفتن کنسل شد.

میخواستم یونا رو ببرم نمایشگاه کودک و خلاقیت که تقریبا نزدیک مطب دکتر بود که نرفتیم.

نمایشگاه کتاب ببرمش که همه گفتن شلوغه و پشیمون شدیم.

هیچی دیگه فقط رفتیم بازار و البته تا جایی که میشد خوردیم.

یه قرار با دوستان اینترنتی داشتیم که خوش گذشت.

توراه برگشت هم که یادتونه قرار بود بریم گلابگیری کاشان.تو نت که چرخیدم فهمیدم خیلی هم خبری نیست.یعنی از باغ گل خبری نیست.ولی به هر حال رفتیم سمت کاشان.

از بس شهر بیروحی بود عزیزترین مستقیم رفت به سمت قمصر.اونجا هم خبری نبود.چندتا بوته گل محمدی دیدیم تو راه که گلاش غنچه بودن هنوز.

رفتیم یه کارگاه گلابگیری و یه سری عرقیات و گلاب خریدیم.گفتن کلا مراسم جالب ۳-۴روز تو جشنواره هست که اوایل خرداده انگار.

قرار بود شب بریم اصفهان بخوابیم.که تو راه تصمیم گرفتیم یزد بریم.یزد که رسیدیم از اونجایی که خلوت بود رفتیم یه هتل سنتی که عالی بود.فضاش رو خیلی دوست میداشتم.

نمیدونم چرا یزد حس خوبی بهم میده.بافت قدیمیش واقعا بو و رنگ کاه گل داره.عزیزترین هم یزد رو دوست داره.

صبح جمعه هم صبحونه خوردیم دوش گرفتیم و راه افتادیم به سوی بندرعباس.

طبق معمول وقتی از سفر برمیگردیم انگار یه زلزله ۷ ریشری تو خونه اومده.آشپزخونه پر از خرید و سوغاتیهای شهرهاییه که ازشون گذر کردیم.

کلی لباس کثیف که از دیشب داره شسته میشه.خونه خاک گرفته.و طبق معمول اساب بازیهای یونا که همه جا هست.

دیشب یکم جمع و جور کردم.برای یونای از گل بهترم یه پلو ماهیچه جانانه گذاشتم که نوش جان کنه.و شب هم از خستگی بیهوش خوابیدیم.

الان هم یونا خوابه اومدم وب رو آپ کنم.لباس گذاشتم شسته بشه.ناهار بار گذاشتم.

عزیزترین رفته سر کار.منم باید بعداز بیدار شدن یونا برم سراغ تمیز کاری خونه.تا خوابه سر وصدا نمیکنم.

اینم چند تا عکس از سفرمون

کارگاه گلابگیری

دشت شقایق

شیرین دل انگیزم تو هتل یزد

و تو رستوران

هفته قبل از سفر هم تولد برادر زاده عزیزترین بود که رفتیم.جمعه هم یونا رو بردیم لب دریا اب بازی و شن بازی که خیلی بهش خوش گذشت.